Filmowy zwiastun spektaklu „Pinokio” pokazuje krótkie, szybko zmieniające się fragmenty przedstawienia. W spektaklu występują aktorzy w planie żywym. Pojawiają się też formy z gąbki,  między innymi drzewo, z którego Ojciec rzeźbi Pinokia, czy osiołki w scenie przemiany Pinokia w osła. Z gąbki wykonano także wszystkie elementy scenografii. W spektaklu wykorzystywane są projekcje.
Główny bohater, pajacyk Pinokio, nosi jasnobeżowy dres. Jego jedna dłoń jest z gąbki – wygląda jak rękawiczka, nałożona na rękę aktora. Na nogach ma dwa gąbkowe klocki zamiast butów. Utrudniają mu chodzenie, dlatego porusza się trochę mechanicznie, jak lalka.
Z wielkiego gąbkowego kloca wylatują gąbkowe wióry.
Napis: Pinokio. Joël Pommerat na podstawie książki Carla Collodiego
Starszy mężczyzna w pikowanej kurtce i czapce dokerce to Ojciec. Obraca wielki gąbkowy pień. W środku pnia siedzi chłopiec w beżowym dresie. Wygląda jak niedokończona rzeźba. Ma tułów i ręce, ale jego głowa jest jeszcze uwięziona w gąbce.
Napis: Maryna Ochab – przekład
Głowa chłopca wysuwa się z gąbki. To Pajacyk Pinokio. Ojciec delikatnie dotyka jego twarzy.
Pinokio stawia pierwsze kroki. Nogi ślizgają mu się po podłodze, a ręce poruszają się nieskładnie. Żeby podnieść głowę, musi pomóc sobie ręką. Ojciec z niedowierzaniem patrzy, jak Pajacyk uczy się chodzić.
Pinokio robi salto w powietrzu.
Napis: Agata Kucińska – reżyseria
Pinokio siedzi na łóżku obok kobiety w niebieskiej sukience, z bujnymi, kręconymi włosami. To Wróżka. Wróżka gwałtownie wstaje, a Pinokio przewraca się na łóżko.
Trzy postaci w czarnych spodniach i koszulach animują nieprzytomnego Pinokia, jakby był lalką. Dwie osoby poruszają jego nogami, a trzecia podtrzymuje jego głowę.
Napis: Michał Dracz – scenografia i kostiumy
Ojciec podaje Pinokiowi szklankę wody. Pinokio wyciska wodę ze swojej gąbkowej dłoni.
Postaci w niebieskich mundurkach z marynarskimi kołnierzami to Uczniowie. Pinokio siedzi między nimi. Wszyscy siedzą na piłkach plażowych w długim szeregu.
Napis: Ignacy Wojciechowski – muzyka
Ciemność. Na scenie świeci delikatne niebieskie światło. Stoją tam gąbkowe megality. Między nimi przemyka cień Pinokia.
Pioruny i błyskawice. Wielkie gąbkowe drzewo łamie się i pada na ziemię.
Napis: Barbara Olech – choreografia 
Oszust I ma nienaturalnie wysportowane, gąbkowe ciało z potężnym torsem i ramionami, pokryte tatuażami. Macha energicznie rękami, jakby coś zamykał. To Oszust I.
Oszust II ma koszulkę na ramiączkach i czarny melonik. Kłania się Pinokiowi. W ręce trzyma książeczkę z wierszykami dla dzieci.
Mężczyzna w czerwonej kurtce i fezie na głowie przelicza gąbkowe banknoty.
Napis: Alicja Pietrucka – reżyseria światła
Pinokio kuli się i trzęsie z zimna. Obraca się gwałtownie. Za nim grupa postaci.
Oszuści rozmawiają z Pinokiem.
Napis: obsada – Krzysztof Kozak (AST), Sławomir Przepiórka, Kamila Chruściel, Anna Makowska-Kowalczyk, Marek Koziarczyk, Radosław Kasiukiewicz, Piotr Starczak, Konrad Kujawski
Pinokio gorączkowo przeszukuje stertę gąbkowych materacy. Oszuści mocno mu kibicują.
Pinokio uśmiecha się i odlicza coś na palcach. Wróżka trzyma różdżkę i potrząsa głową.
Gruby, wysoki mężczyzna w sędziowskiej todze wspina się na stertę gąbek. Pinokio stoi przed nim i gorączkowo coś tłumaczy. Potem idzie w stronę świetlistego panelu zamkniętego kratą – więzienia.
Przez scenę przesuwają się dwa świetlne panele. W ich blasku cień Pinokia na łóżku. Obok siedzi Wróżka z suszarką w ręce.
Pinokio i Zły Uczeń w niebiesko-czerwonym dresie siedzą na gąbkowych prostokątnych kubikach jak na koniach. Za nimi w projekcji pędzi dyliżans.
Zły Uczeń siedzi w gąbkowym autobusie. Autobus to prostokątny kawałek gąbki z dwoma kwadratowymi kołami. Zły Uczeń przywołuje Pinokia.
Niewyraźna postać dokłada kolejny element wielkiego nosa Pinokia. Nos składa się z metalowych rurek od namiotu.
Nad sceną unoszą się ogromne formy. Przypominają serce, płuca i jelita – wnętrzności olbrzymiego Wieloryba. Pinokio przeciska się między nimi. Ojciec siedzi oparty o flaki. Organy Wieloryba poruszają się powoli i świecą od środka.
Zły Uczeń czołga się po podłodze i bije się w pierś. Uczniowie podrywają się ze swoich piłek i podrzucają je w górę.
Scena spowita jest ciemnoniebieskim światłem. W powietrzu unosi się delikatna mgła, wirują drobne świetliste punkty. Pinokio pływa w oceanie.
Pinokio spotyka Ojca we wnętrzu wieloryba.
Napis Wrocławski Teatr Lalek. Logotyp: wpisane w okrąg stylizowane litery WTL.