Filmowy zwiastun spektaklu „Pomnik” pokazuje krótkie, szybko zmieniające się fragmenty przedstawienia. Na scenie występuje troje aktorów: Wysoki, Niski i Rudowłosa aktorka. To Towarzysze. Wszyscy noszą ciemnoszare garnitury i białe koszule. Aktorzy zmieniają role za pomocą drobnych elementów kostiumu i rekwizytów. Wysoki zakłada krzaczaste brwi i duże wąsy i staje się Stalinem. W futrzanej czapie gra – Gottwalda. Niski zakłada okrągłe okulary, gdy gra prezydenta Benesza. Marynarka i beret zmieniają go w rzeźbiarza Otokara Szweca. W spektaklu są zmechanizowane lalki planszetowe, na przykład robotnicy. Mogą wykonywać proste ruchy rękami. Mają około 10 centymetrów wysokości. Dzięki nim widać, jak ogromny był pomnik Stalina. Na scenie pojawiają się też małe samochody, ciężarówki, czołgi i demonstranci. Planszety są szaro-czarne, jak rysunki tuszem. Tak samo wykonano elementy scenografii: wzgórze Letna, fasadę cokołu i podnóże pomnika. Cała przestrzeń wygląda jak rysunek.
Za stołem przykrytym czerwonym suknem siedzą trzy osoby. W środku siedzi Wysoki w czarnej peruce, z krzaczastymi brwiami i dużymi wąsami. To Stalin. Obok siedzą Towarzysz i Towarzyszka. Na stole stoi czarny telefon, lampka i maszyna do pisania. Na ścianie wisi wielki portret Stalina.
Napis: Pomnik. Na motywach książki Mariusza Szczygła „Gottland”
Towarzyszka wkłada kartkę do maszyny do pisania.
Stół jest przykryty białym płótnem. Na stole stoją planszetowe ludziki, czyli kolejka głosujących. Przed stołem stoi urna do głosowania z herbem Czechosłowacji.
Wysoki siedzi za stołem i liczy palcem ludzi w kolejce. Niski biegnie z kartką do urny.
Napis: Jiří Hawelka – reżyseria
Na środku stołu stoi czarny telefon. Towarzysze patrzą na niego nerwowo.
Towarzyszka podrzuca pióra w powietrze.
Napis: Elżbieta Chowaniec – scenariusz
Niski podnosi słuchawkę telefonu i przykłada ją do ucha Wysokiemu. Wysoki jest przerażony. Powoli wstaje z krzesła.
Napis: Marek Zakostelecki – scenografia
Wysoki stoi lekko przygarbiony za stołem. Towarzysze patrzą na niego z niepokojem.
Napis: Patrycja Hefczyńska – muzyka
Wysoki jako Stalin siedzi za stołem. Odsuwa talerzyk z parówkami i sięga po wielkie pudło na skraju stołu.
Napis: obsada – Radosław Kasiukiewicz, Anna Makowska-Kowalczyk, Tomasz Maśląkowski
Stalin otwiera pudło. Wyciąga z niego kilka coraz mniejszych pudełek. Z ostatniego pudełka powoli i ostrożnie wyjmuje kamienną kostkę. Przygląda się jej ze zdumieniem.
Przez scenę jedzie planszetowa ciężarówka z wielkim blokiem granitu na skrzyni. Po stole przejeżdża pociąg. Stalin próbuje nalać wódki do komina lokomotywy.
Trwa przesłuchanie. Przed stołem stoi niepewnie Szwec. Za stołem siedzi Towarzysz rozparty na krześle. Obok, przy maszynie do pisania, siedzi znudzona Towarzyszka.
Towarzysz otwiera makietę pomnika i jest zachwycony.
Na placu budowy przejeżdżają ciężarówki. Robotnicy kują w kamieniu. Na plac wjeżdża czarny samochód z czerwonymi szybami.
Widać wzgórze Letna i gotową fasadę cokołu pomnika. Przejeżdża dźwig z wielkim głazem na haku. Na szczycie wzgórza, przed mikrofonem, staje planszetowy Towarzysz. Przemawia do robotników. Robotnicy podnoszą ręce w geście protestu.
Na stole leży ciało Gottwalda. Obok stoi kolejka żałobników.
Wysoki odbiera telefon. Słucha i jest coraz bardziej przerażony. Przekazuje Towarzyszom straszną wiadomość.
Scena jest ciemna. Światło pada tylko na cokół pomnika. Wysoki stoi na cokole. Ma na sobie biały, sztywny płaszcz. Jego peruka i wąsy też są białe. Wygląda jak wykuty z kamienia pomnik Stalina. Pomnik chwieje się.
Towarzyszka ze skrzydłami na plecach stoi na cokole pomnika. Śmieje się i pozuje. Towarzysze obsypują ją piórami.
Tłum idzie w pochodzie pierwszomajowym. Ludzie niosą transparent z napisem po czesku i czechosłowackie flagi.
W otwartych drzwiach cokołu rozmawiają dwie figurki.
Wysoki wkłada do maszyny do pisania kartkę ze zdjęciem Szweca. Robi to powoli, jakby go torturował.
Na zbliżeniu smutna twarz Otokara Szweca. Ktoś uderza złotym młotkiem w kamienną kostkę. Towarzysze podrzucają w powietrze mnóstwo pierza.
Widać pomnik Stalina. Szwec patrzy na niego z dezaprobatą.
Szwec stoi w ciemności. Trzyma przed sobą ramkę. Słabe światło z ramki pada na jego twarz.
Napis: Wrocławski Teatr Lalek

Tekst audiodeskrypcji: Robert Maniak